Een keer stonden we met de ploeg in Bredene, België. Mooie locatie, lekker frisse zeelucht en klaar om te gaan bouwen, maar zoals dat vaker gaat bij opbouwklussen: het werd geen standaard dagje tentje neerzetten. We kwamen ’s ochtends vroeg aan met drie vrachtwagens. Goede moed, bak koffie erin, gas erop. Robin was als laatste binnen.
Max riep nog: “Robin, haal jij de scopic (Verreiker) eraf?” Waarop Robin verbaasd antwoordde: “Ik heb helemaal geen scopic bij.” Tja toen dacht iedereen: dit meen je niet... Bleek dus dat de scopic gewoon niet mee was. En zonder scopic wordt een tent opbouwen toch ineens een stuk uitdagender.
Uiteindelijk is Jos helemaal vanuit Bladel met een scopic onze kant op gekomen. Held van de dag, maar het betekende wel vertraging. En iedereen dacht hetzelfde: dat hebben wij weer...
Maar ja, stilzitten is geen optie. Dus wat we wél konden doen, hebben we meteen aangepakt. De tent alvast uitgespoten. Pennen uitgegooid. We hadden gelukkig wel een prins bij, dus het grondwerk kon beginnen. Grondplaten verdeeld, staalkabels en tirfors klaargelegd. Alles voorbereid tot in de puntjes. Daarna was het vooral wachten tot Jos arriveerde.
Door die vertraging moesten we later op de dag flink aanpoten. De ploeg was qua ervaring wat licht. Eigenlijk was Max de enige die het complete plaatje overzag. Dat betekende dat hij overal bij moest zijn, van tent tot podium tot alu-hal. Dat kost tijd, en het tempo lag daardoor niet altijd even hoog.
Maar wat we misten aan ervaring, maakten we goed met inzet. Niemand ging lopen zeuren. Niemand haakte af. Het was gewoon: schouders eronder en gáán. En dat is uiteindelijk waar het om draait. Door hard te werken en elkaar te helpen, kregen we het toch voor elkaar om alles diezelfde dag nog af te ronden. Tent strak. Podium netjes. Alu-hal stond. Alles netjes optijd opgeleverd.
Het was een lange opbouwdag, zo eentje waarbij je ’s avonds voelt wat je gedaan hebt. Op de terugweg reden Niek en Max samen in de vrachtwagen terug naar Bladel. De laatste uren gingen de speakers vol open. Muziek keihard aan, ramen een stukje open en uit volle borst meezingen, alles om wakker te blijven én om de dag goed af te sluiten. Moe, maar voldaan.
En zo kwamen we uiteindelijk weer goed en voldaan aan in Bladel. Met een goed verhaal, een geslaagde klus en weer een ervaring rijker. Soms zit het tegen. Maar juist dát zijn de dagen die je bijblijven.
Klaar om avonturen mee te maken?
Bekijk hier al onze vacatures:
Vacatures
"Muziek keihard aan, ramen een stukje open en uit volle borst meezingen..."
